نویسنده: 7گردون

وب سایت: http://news.7gardoon.com

 افزایش رقابت در توریسم با استراتژی منسجم

مفهوم مزیت رقابتی را شاید بتوان مرتبط با استفاده موثر از منابع در دسترس هر کشور دانست. توان رقابتی کشوری که از منابع بی شماری برخوردار است، ممکن است به اندازه کشوری نباشد که از منابع محدود خود به بهترین شکل ممکن استفاده می کند.

منظور این است که توان رقابتی مقصدی که چشم انداز گردشگری دارد و این چشم انداز را با تمامی ذی نفعان خود به اشتراک می گذارد، از نقاط ضعف و قوت آن به خوبی آگاه است و یک استراتژی بازاریابی مناسب به کار گرفته و آن را با موفقیت اجرا می کند، از مقصدی که هیچ گاه این سوال را مطرح نکرده است که توریسم چه نقشی در توسعه اقتصادی و اجتماعی اش ایفا می کند، بسیار بیشتر است.

شهرهایی مانند سن آنتونیو و کلیولند به رغم ضعف در مزایای نسبی، به واسطه توانایی شان در بهبود توان رقابتی به عنوان مقاصدی مطرح شناخته می شوند. در مقابل کشورهایی مانند سنگاپور و روسیه در انتهای پیوستار مزیت نسبی و رقابتی قرارگرفته اند. روسیه دارای منابع فراوان فیزیکی، تاریخی و فرهنگی (هر دو نوع میراث فرهنگی و بناهای ساخته شده) است، اما با کمبود دانش انسانی و منابع سرمایه ای و همچنین زیرساخت ها و روبناهای گردشگری مواجه است. از این رو برای بهبود وضعیت رقابتی خود نیاز دارد که این دارایی ها (منابع ایجاد شده) را نیز به بازار خود اضافه کند. در مقابل، سنگاپور از نظر منابع طبیعی، تاریخی و فرهنگی در مضیقه است، اما در سایر معیارهای تولید از روسیه پیشی گرفته است. به علاوه، به نظر می رسد که سنگاپور توانایی بیشتری در به کارگیری منابع رقابتی خود به شکل موثر دارد. شاید قابل ذکرترین مورد درباره سنگاپور، اعتباری است که این کشور از خدمات خود در بخش های هتلداری و هوایی به دست آورده است. سنگاپور امن، تمیز و میهمان نواز است. بنگاه ها در این کشور قابل اتکا بوده، قیمت ها مقرون به صرفه و عملکردهای این کشور به عنوان یک ملت با هماهنگی بالا شناخته می شوند.

سنگاپور و روسیه دارای ترکیب بسیار متفاوتی از عوامل (که به عنوان سهم عوامل شناخته می شوند) هستند، اما تمامی تفاوت در توان رقابتی آنها به این دلیل نیست؛ بلکه دلیل آن را باید در مفهوم مزیت رقابتی جست وجو کرد. مزیت رقابتی نشان دهنده تاثیرات بیشتر تفاوت ها در

به کارگیری منابع است؛ به این معنی که در کجا و چگونه یک مقصد اقدام به انتخاب روشی برای به تحرک درآوردن مزایای رقابتی خود می کند. دانشمندانی مانند پورتر معتقدند که تمرکز بر نقاط ضعف بیشتر موجب برانگیختن کسب وکارها می شود تا توجه به نقاط قوت. همچنین عقیده دارند، (کشورهایی که در معیارها و منابع خود ضعف دارند به نظر می رسد تلاش بیشتری برای کشف راه های نوآورانه ای می کنند که با استفاده از آنها بتوانند از طریق توسعه مزایای رقابتی خود، ضعف در مزایای نسبی شان را جبران کنند.)

روش های به کارگیری

مقاصد مختلف، روش های گوناگونی را برای به کارگیری منابع گردشگری خود شکل داده اند. همان طور که پیش از این نیز اشاره شد، در گذشته دولت ها نقش چندان فعالی را در مدیریت مقاصد ایفا نمی کردند. اما امروزه، سطوح مختلفی از دولت ها در پیشبرد، ایجاد مقررات، ارائه، برنامه ریزی، نظارت، نگهداری، هماهنگی، بهبود و سازماندهی منابع گردشگری درگیر می شوند. جایگاه کنترل توسط دولت ها از یک مقصد به مقصد دیگر متفاوت است. در برخی از کشورها، دولت ملی نقش غالب را ایفا می کند، در صورتی که در سایر کشورها دولت های ایالتی یا محلی ممکن است که اهمیت بیشتری داشته باشند. به عنوان مثال، در سال ۱۹۹۶ دولت فدرال ایالات متحده آمریکا دست از اداره سازمان مدیریت سفر و توریسم آن کشور کشید تا اداره آن توسط دولت ایالتی دنبال شده و مسوولیت پذیری بیشتر توسط صنعت ایجاد شود.

عملکرد اتحادیه های صنعتی مختلف بر به کارگیری منابع گردشگری تاثیرگذار است. انجمن ها و اتحادیه های قدرتمندتر مانند اتحادیه صنعتی مسافرت آمریکا، اتحادیه صنعت توریسم کانادا و انجمن توریسم استرالیا و انجمن های بخشی مانند انجمن حمل ونقل هوایی، انجمن هتل و انجمن رستوران، به دنبال آن هستند که جذابیت عضویت خود را افزایش دهند و فعالیت های آنها شامل ابراز مشکلات مرتبط با هزینه، دسترسی، تنظیم مقررات و به کارگیری منابع گردشگری است.

به رغم نقش مرکزی دولت و اتحادیه های صنعتی، اقدامات تجمعی هزاران بنگاه گردشگری و صنایع وابسته بیشترین تاثیر را بر به کارگیری منابع دارند. دولت ها ممکن است که شیوه استفاده از منابع را مقید کنند، اما در داخل این مرزها، شرکت ها هستند که در مورد مکان و نحوه دقیق به کارگیری این منابع تصمیم گیری می کنند.

گروه های علاقه مند خاصی مانند سازمان های محیط زیست، انجمن های جامعه، گروه های مصرف کننده، انجمن های سرگرمی و دیگران، غالبا مترصد ابراز دیدگاه های خود در توسعه گردشگری هستند، به خصوص زمانی که تصور کنند حرکتی خلاف منافع اکولوژیکی، اجتماعی و فرهنگی در حال رخ دادن است.

به نظر می رسد که منابع گردشگری زمانی به صورت موثرتری مورد استفاده قرار می گیرند که روش های مختلف به کارگیری بتوانند دیدگاه واحدی را در مورد یک استراتژی منسجم برای توسعه گردشگری ارائه کنند. برای این منظور، ذی نفعان مختلف باید بتوانند روی بدنه تحقیق و اطلاعاتی که در مورد این منابع اعلام می شود، توافق کنند. ارتباطات موثر و سازنده بین تمامی ذی نفعان می تواند در ایجاد و تعیین مسیر توسعه یک مقصد کمک کند. در بسیج یا استفاده از منابع برای مزیت رقابتی لازم است که به چند عامل توجه شود.

اول اینکه، حسابرسی یا کنترل موجودی منابع لازم است که پیش از بسیج آنها انجام شود؛ البته نباید تنها به کاتالوگ و لیست منابع اکتفا شود، بلکه نیاز است که به ظرفیت و قابلیت منابع، شامل محدودیت ها و عواقب استفاده نیز توجه کرد. نگهداری منابع، عامل دوم است. نگهداری منابع باید به شکلی انجام شود که از زوال بیش از اندازه آن جلوگیری شده و پایداری آنها را تسهیل کند. برای منابع ساخت بشر، باید به تسهیل رشد و توسعه نگهداری این منابع نیز توجه کرد. در نهایت، کارآیی و اثربخشی استفاده از منابعی را که ایجاد مزیت رقابتی می کنند، باید مدنظر قرار داد.

مترجم: مهدی نیکوئی

/آفتاب/

تاريخ ارسال: 1392/12/12

تعداد بازدید: 196

نظر بدهید...
نظر خود را در فرم زیر وارد کنید
نام:
ایمیل:
نظر:
متن داخل تصویر را وارد نمایید:
کد امنیتی
 |